(Paumanhin sa delayed posting nito)

Paalis na si Bagyong Basyang. Ibinababa na ang mga storm signal (yehey). Pero suspendido pa rin ang klase sa mga lalawigan ng Bataan at Zambales (yehey uli). Makapagpapahinga na naman ako (re: kwentong chalk # 2).

Pero parang may mali ata. Ang ganda na ng panahon. Susisilip-silip na si pareng araw (parang namboboso). Bagama’t may kaunting ambon at pagdidilim paminsan-minsan (marahil binabalisawsaw si pareng araw), pangkalahatan, oks na oks ang araw para sana magklase, pero anong magagawa ko, suspendido pa rin ang klase ayon sa DepEd, sa rekomendasyon na rin ng PAGASA.

Siyempre, marami na namang mga hindi nakikinig ng balita (hindi nakaintindi, tigas talaga ng ulo). Marami ng pumasok (ganda na ng panaohn e). Siguro, inisip nilang may pasok na kahit inanawns na suspendido pa rin ang klase. (uncommon sense)

Pagkatapos mag-flag ceremony, inanawns ng prinsipal na yung may mga sundo, pwede ng umuwi lalo na ang mga nasa primary level. Aba, lugi ata ako, hawak ko grade six, hindi naman na inihahatid sundo ang mga ito.

Isip, isip kung paano gagawin (Ting!!! Bumbilya effect sa ulo). Aha, I’ve got an idea.

“Madami bang mga kalat ang dala ng bagyong Basyang sa bahay nyo?”

“Madami po”

“Tumulong ba kayo sa paglilinis?”

“Opo” (automatic response yan kahit hindi)

“Kung ganon, ano ang mga ginawa nyo?”

(etsetera – ang daming sagot, malapit na akong panghinaan ng loob ng biglang…)

“Hindi po masyadong nakatulong kasi pumasok na” (saktong sagot – background music ‘Halo ni Beyonce’ – “Baby I can see your halo, you’re my saving grace, emphasis dun sa ‘you’re my saving grace’)

Ito ang hinihintay kong cue, agad akong sumegwey…

“Kung gayon, para makatulong kayo sa bahay, textsan nyo ang mga magulang nyo o kahit sino para sunduin kayo ng makauwi na kayo”

(Teks…teks…teks…)

AFTER 3 MINUTES: Mga halos 3 rin lang ang nakauwi. Lugi ako, yung mga ibang grades wala ng mga bata, yung iba konti nalang.

Isip uli ng diskarte.

“Sige, umuwi na kayo at ng makatulong kayo sa mga magulang niyo”

Bahala na pag sinita ako ng aming prinsipal.

Pag tinanong nya ako, eto ang sasabihin ko:

“Mam, hindi naman na po sinusundo ang mga grade six, ang tatanda na nila, kaya na nila ang mga sarili nila,” tapos idudugtong ko, “Pinauwi ko na sila para makatulong sila sa paglilinis sa mga magulang nila,” at kung humirit pa “Kasi naman suspendido ang klase talaga ngayon, e sumusunod lang naman ako sa utos, masunurin ata ako,” at kung talagang aangal pa siya, “Madam, kahit po magdadakdak kayo at magalit, wala na kayong magagwa dahil nakauwi na ang mga bata, kung gusto nyo sunduin nyo uli sila.”

Pero, hindi ko na iyon nasabi, kasi nang makita niyang wala na ang mga estudyante ko, marahil naintindihan na niya ang ginawa ko (wala na siyang magagawa at alam niyang sumasagot ako)

ON SECOND THOUGHT: Talagang nakapanghihinayahng din talaga ang mga araw gaya kanina. Ang daming nasayang.

Sayang ang kikitain ng kantin. Sayang din ang kikitain sana ng mga nagtitinda ng ice cream, mangga, ice krambol (crumble), ice kendi, sisiw na kinulayan ng iba-ibang kulay (kaya nga kinulayan), at kung anu-ano pa sa labas ng school.

Sayang ang kikitain ng mga tricycle drivers na naghahatid sundo.

Sayang ang naisuot ng damit na plinantsa pa naman (hindi apektado dito ang mga mahilig magreuse o magrecycle ng damit.)

Para sa mga magulang, sayang ang naibigay ng baon sa mga anak sa araw na ito (tiyak hindi na nila mababawi ito sa mga bata). Sayang din ang pagkakataon para sa mga magulang kung saan sila lang ang maiiwan sa bahay at wala ang mga bata (teka, iba na ata ito). Basta maraming nasasayang.

Pero siyempre pa, sayang ang dapat sana’y matutunan ng mga bata (seryoso ‘to, promise, hindi mabigat sa loob ko ito,ehem)

KONKLUSYON: Nagalit si P.Noy sa PAGASA dahil sa delayed forecasting nito at dahil din sa hindi nito napredict na tatamaan din ang Metro Manila ni Bagyong Basyang. (lumabas kasi siya ng Malakanyang kinagabihan matapos makipag-party sa press para manigarilyo nang sa lakas ng hangin, namatay ang sindi ng kanyang sigarilyo at nalagas ang ilan niyang buhok)

Ang solusyon, bigyang at bilhan ng mga makabagong gamit ang PAGASA. Yun bang mga modernong gamit na kayang harangin ang mga bagyo (meron na bang ganun?). Mga gamit na kayang i-predict ang mga lugar na tatamaan ng bagyo isang buwan bago ito dumating (meron na bang ganun uli).

Basta, mga modernong gamit kung saan makatutulong ito sa pagforecast sa weather nating paiba-iba.

Dun sa delayed weather bulletin, madali lang solusyunan, imbes na every 6 hours, gawing every hour o every minute. Kaya lang mukhang makakaistorbo naman ito sa mga nanood ng teleserye kung maya’t maya’y pumapasok ang mga breaking news sa kasarapan ng panonood dito. (imagine, nanonood ka ng Noah o Pilyang Kerubin o kaya ay Agua Bendita o Endless Love, biglang “Bagyong Basyang, nasa Philippine Area of Philippine na,” pagkatapos ng ilang minuto, “Bagyong Basyang, nagpalit ng pangalan, Bagyong Krising na ngayon,” pagkatapos uli ng ilang minuto, “Bagyong Krising nakipaghiwalay na sa asawang basketbolista,” at pagkatapos uli,  “Bagyong Krising, ibinilin sa mga abugadong ayusin ang hiwalayan nila ng asawa”)

Nakakaloko naman kapag ganun, pero kung iisipin. “Prevention is better than cure no matter what is the cost/cause” ( paki-explain mo na lang yan at paki-connect na rin).